Categories
Power stories

Bettina is een gelukkige mantelzorger

Paul, de grote liefde van Bettina Leendertse, heeft MS. Bettina is zijn mantelzorger, maar het zorgen voor Paul ervaart ze niet als iets negatiefs. ‘Natuurlijk had ik liever gezien dat Paul gezond was gebleven, maar mantelzorgen doe ik met al mijn liefde. Het mooie is dat het ons juist dichter bij elkaar heeft gebracht.’ De les die Bettina leerde: het leven wordt niet gevormd door wat je overkomt, maar door hoe je ermee omgaat.

Samen sterk

‘Paul en ik zijn de laatste jaren voor zijn opname vrijwel dag en nacht samen geweest. Elke dag was een feest ondanks zijn achteruitgang. Ook al zaten we in een rollercoaster van zorg, hulpmiddelen en aanpassingen in huis, altijd hadden we het gevoel van: samen sterk. Op een bepaald moment merkte ik wel dat dit een andere invulling kreeg, omdat Paul fysiek erg verzwakte. Hij kreeg ook steeds meer moeite met het regelen van zaken, waardoor steeds meer taken op mijn schouders kwamen. Maar het ging mij best goed af. Een mens kan veel hebben. Onze liefde bleek een krachtige motor. Paul en ik zijn gelovig en merken ook duidelijk de kracht van boven. Dit maakt ons in het hele proces sterk.’

Gelukkig als mantelzorger

‘Het is voor mij niet moeilijk om gelukkig te blijven als mantelzorger. Ik heb de mazzel getrouwd te zijn met de liefde van mijn leven. Er zijn geen ruzies of spanningen waar we mee te maken hebben. Onze liefde, wederzijds respect én humor maken dat we intens gelukkig zijn. Ik heb diep respect voor mijn man dat hij zo kan omgaan met zijn beperkingen en vrijwel permanente achteruitgang. Mede daardoor kan ik zeggen dat ik een bevoorrechte en gelukkige mantelzorger ben van de liefste man van de wereld. Daar komt nog de onvoorwaardelijke steun van mijn familie bij. Mijn moeder is 81 jaar en steunt me altijd. Wanneer ik op vakantie ga, neemt zij een deel van de mantelzorg op zich. Maar ook mijn dochter Yentl is een geweldige topper. Ongevraagd is zij altijd een steun. Gino en Bailey, onze kleinzoon en -dochter gooien er nog vrachten geluk bovenop. Hoe rijk zijn we?!’

Samenwerkend koppel

‘Het klinkt misschien gek maar door de MS zijn we gegroeid tot een fulltime samenwerkend koppel. We zijn totaal op elkaar ingespeeld. Paul hoeft me maar aan te kijken en ik weet hoe hij zich voelt. Goed of niet goed. Pijn of verdrietig. Want ook dat komt voor. Het feit dat je lichaam je in de steek laat, veroorzaakt veel verdriet en frustratie. Maar juist dat maakt onze band zo sterk. We dealen met de situatie en halen er het beste uit.’

Geoefende zwemmers

‘Ondanks de gevolgen zijn we er samen voor gegaan. We waren geoefende zwemmers, en dus niet bang voor het diepe. Ik zou gek zijn geworden als ik had geweten dat Paul dit proces alleen had moeten doormaken. Hoe fijn is het om bij elkaar te kunnen zijn? We zijn inmiddels ruim tien jaar getrouwd. En ik kan met recht zeggen: het zijn de gelukkigste jaren van mijn leven op relationeel vlak. We hadden gehoopt dat we nog jaren op pad konden gaan. Dat heeft inmiddels een andere invulling gekregen door zijn pijn en beperkingen. Maar we genieten nog volop van wat wél kan. Uiteraard zijn er ook zorgen want Multiple Sclerose is een slopende ziekte die veel schade aanricht en onherstelbaar is.’

Voldoening

‘Ik heb de zorg met beide handen aangepakt. Ik had een oerdrive. Ik wilde zelf voor mijn man zorgen, hoe het ook zou lopen. Beseffen wat het precies inhield, deed ik toen nog niet. Mantelzorgen geeft veel voldoening, zolang het binnen je kunnen valt. Na negen jaar fulltime mantelzorgen, moest ik de zorg overdragen aan MS Expertisecentrum Nieuw Unicum in Zandvoort. Maar ik ben blijven mantelzorgen: ik kook voor Paul, was zijn kleding en doe af en toe zijn lichamelijke verzorging zoals douchen. Als Paul zich redelijk voelt, komt hij twee middagen per week naar huis. Dat zijn echt geniet momenten, al is het ook zwaar. Pauls lichaam geeft totaal niet meer mee. Dus die middagen zijn voor mij echt krachttraining, maar dat heb ik er graag voor over.’

Dansen in de regen

‘Ik kreeg een prachtige tekst van mijn dochter: Life isn’t about waiting for the storm to pass, it’s learning how to dance in the rain. Onze droom was om samen te genieten van de leuke dingen van het leven. Samen zijn dag én nacht. Het is anders gelopen dan gehoopt. Ik onderneem nu helaas veel dingen zonder Paul, zelfs vakanties. Tegelijkertijd beseffen we dat, nu Paul bij Nieuw Unicum woont, we weer primetime momenten met elkaar hebben. Ik kan nu zijn echtgenote zijn in plaats van verpleegster. En ik kan energie opdoen. Ik slaap normale nachten en kan boodschappen doen zonder de angst te hebben dat er thuis iets met Paul fout gaat. Nu kan ik genieten als ik op vakantie ga. De eerste reis zat ik snikkend in het vliegtuig. Ik voelde me intens verdrietig en ook egoïstisch. Het was vreselijk om mijn man achter te laten, maar tijdens die vakantie voelde ik dat ontspanning mijn lichaam en geest goed deed. Ik kwam met vrachten energie terug en kon zo de taak van mantelzorger weer aan. Zo leer je te dansen in de regen. Niet ieder pasje is in de maat, maar al met al is het een prachtige dans samen.’

Aan alle andere mantelzorgers

‘Ook als je (nog) niet kunt dansen in de regen, besef dan dat je dat kunt leren. Zoek hulp wanneer je merkt dat het te zwaar wordt. Zie het niet als falen en voel je niet schuldig om te ontspannen of te genieten. Dit geeft je energie, waardoor je een betere mantelzorger kunt zijn. Het is belangrijk om van en met elkaar te blijven genieten. Wees trots op jezelf want dat verdien je. Mantelzorger zijn schenkt voldoening, mantelzorger blijven kost energie en veel power. Ik kijk daarom uit naar de training voor mantelzorgers die Nieuw Unicum met een subsidie van de stichting MS Research aan het ontwikkelen is. Deze training helpt je met veel zaken waarmee je te maken krijgt als MS-patiënt en ook als mantelzorger. Het doel hiervan is om de kwaliteit van leven voor zowel de mensen met MS als de mantelzorgers te verbeteren. Daarom zeg ik: benut die mogelijkheid en besef dat wat je overkomt niet je leven vormt, maar hoe je ermee omgaat.’

Heb jij ook een mooie powerstory? Stuur dan een mail met jouw verhaal naar online@wendymultimedia.nl.

Volg voor meer inspirerende verhalen het Instagram account @powerstoriesnl powered by WENDY.

View this post on Instagram

Pauline van Aken had vele lessen overwonnen tot er weer een nieuwe kwam opdagen: ‘U heeft vermoedelijk kwaadaardige borstkanker.' ‘Ga ik volgende week of volgende maand dood?’ ‘Nee, dat niet maar snel handelen is wel ons advies’. Daarmee doelde ze op een operatie, en bestraling. Dat gaan we dus niet doen, zei iedere cel in mijn lichaam. Een enorme, bijna onmetelijke, kracht kwam in mij los op het moment dat ik nee tegen de chirurg zei. Mijn moeder is aan de gevolgen van borstkanker doodgegaan. Ik heb altijd gevoeld dat niet zozeer de borstkanker haar om zeep heeft geholpen, maar alle chemo, operatie, bestralingen en haar onderhuidse gevoelens van verdriet, machteloosheid en pijn. Ik ging het anders doen en ik voelde mij gesteund. Ik bewandel mijn pad op mijn manier en dat is een totaal ander pad dan menigeen misschien bewandelt, maar het is nu eenmaal mijn weg, vanuit het hart. En mijn hart weet wat goed is voor mij en wat ik nu nodig heb. Dus werk aan de winkel en terug in contact met mijzelf, met mijn hart. Natuurlijk bleef ik in contact met de reguliere zorg en bleef ik onder controle. Ik deed er alles aan om, hand in hand met zowel de reguliere zorg als met behulp van complementaire zorg, op mijn gekozen pad te blijven en me niet te laten verleiden om het ‘anders’ te doen. Dus dat betekende: blijven geloven en nog meer vertrouwen in mijzelf. Steeds beter leerde ik luisteren naar de signalen van mijn hele systeem. Ik leerde inzien wat de invloed is van stress, en dat chronische stress iets is dat in deze maatschappij heel veel voorkomt bij mensen. Dat we een leven kunnen leiden van meer liefde, rust, balans en ruimte voor onszelf, als we maar durven kiezen voor wat echt belangrijk is in het leven. ‘Ik ben van ‘ziek’ -ook al voelde ik me niet ziek- naar gezond, vitaal en in balans gegaan. Mijn borst is dus weer gezond en mijn schildklier in balans. Op eigen kracht zonder medicatie, operatie, bestraling of wat dan ook.’ #POWERSTORIES #verhalendelen #inspireren #borstkanker

A post shared by POWERSTORIES (@powerstoriesnl) on

Categories
Power stories

Simone over onvruchtbaar zijn

Simone Sinjorgo (53) is onvruchtbaar. Ze woont samen met Leon en haar hond Louis. Ze is ongewenst kinderloos mede door een misvormde baarmoeder en onbegrepen onvruchtbaarheid na IVF. Simone deelt haar verhaal met ons en vertelt hoe ze haar leven gaandeweg weer heeft opgepakt.

Lelijk eendje

‘Jarenlang voelde ik me een mislukte vrouw en had ik het gevoel dat ik er niet toe deed in de wereld. Ik noemde mezelf vaak een lelijke eendje in gezelschappen. Aan de buitenkant liep ik rond met een masker, alsof alles goed was, maar van binnen voelde ik me eenzamer dan ooit. Ik vroeg me af wat het nut was van mijn leven als ik geen moeder kon worden. Dit is inmiddels compleet veranderd.’

Misvorming van de baarmoeder

‘In 1995 verhuisde ik met mijn ex-man naar Tsjechië. We waren net getrouwd en hadden samen een kinderwens. Het perfecte moment om te kiezen voor een gezin. Helaas liep het anders dan gehoopt. Ik voelde dat er wat mis was. Onderzoeken volgden en er bleek een flinke misvorming in mijn baarmoeder vanaf mijn geboorte te zijn en mijn ex-man bleek verminderd vruchtbaar. Die dag viel ik in een zwart gat. Ik voelde boosheid, verdriet en onmacht. Ineens lag mijn droom van moeder worden en een gezin in duigen. Ik was net 29 jaar en voor het eerst in mijn leven werd ik geconfronteerd met de ‘echte’ zin van het leven. Als ik geen moeder word, wie word ik dan?’

Moeilijkste beslissing

‘De gynaecoloog zei dat we nauwelijks kans zouden maken om zwanger te worden zonder IVF. Dat was een enorme dreun en ik kon het niet geloven. Ook vertelde ze dat niet zeker was of ik door de misvorming in mijn baarmoeder een zwangerschap kon volbrengen zonder risico’s. Periodes van meer onderzoeken volgden. We besloten toch eerst voor hormonen en kunstmatige inseminatie te gaan. We gingen uit van goede begeleiding tijdens een zwangerschap. Elke maand was er weer de teleurstelling en tegen beter weten in bleven we hopen. Uiteindelijk zijn we toch voor IVF gegaan. Dit is zo’n 21 jaar geleden. We hadden veel goede eicellen en zaadcellen. Maar er ontstond geen enkele bevruchting. Dit was zeldzaam, dus werd ICSI voorgesteld waarbij één spermacel direct wordt geïnjecteerd in één eicel in de hoop dat bevruchting dan wel zou lukken. Maar ICSI stond toen nog in de wetenschappelijke kinderschoenen. Wat was wijsheid? Niemand kon daar een antwoord op geven. Samen hebben we de moeilijkste beslissing ooit genomen: stoppen. Ons huwelijk, seksleven, vrienden, werk, alles was voor altijd veranderd. Het was lichamelijk en mentaal een slopend proces. Even voelde het als een opluchting. Maar mijn emotionele rollercoaster begon toen pas echt.’

Ergens bij horen

‘Ik zou nooit moeder en oma worden. Mijn leven was ineens niet zo maakbaar en kneedbaar als het leek. Ik stortte me op mijn werk en op succesvol worden. Ertoe doen. Ergens bij horen. Want als kinderloze moeder hoorde ik nergens bij. Ik keek naar gezinnen, ouders op schoolpleinen, kinderwagens, kinderfeestjes, sinterklaasvieringen, Kerst, noem het maar op. Ik wist toen nog niet dat 1 op de 6 stellen met dezelfde pijn rondliep als ik.’

Eenzame vicieuze cirkel

‘De leegte van niet kunnen dragen en baren is nauwelijks onder woorden te brengen. Ik voelde me als vrouw mislukt. Ik sprak nooit over mijn misvormde baarmoeder. Wel vertelde ik over mijn kinderloosheid. Bijna net zo klinisch als de behandelingen. Alsof het niet over mij ging. Daardoor dacht mijn omgeving dat het goed met me ging. Dus na verloop van tijd vroegen mensen niets meer, terwijl ik wel verlangde naar contact. En ik begon er zelf ook niet meer over. Ik had geen zin om mijn emoties te delen uit angst voor goedbedoelde reacties. Het was een eenzame vicieuze cirkel waarin alleen ik verandering kon brengen. Dit alles stond  ‘onzichtbaar en onuitgesproken’ tussen vriendschappen in. Zeker toen zij kinderen kregen. Het was pijnlijk om te zien dat het bij hun wel lukte, dus bleef ik steeds vaker weg. Of zocht ik geen contact meer. Hierdoor heb ik goede vrienden verloren. Voor mijn gevoel hoorde ik er niet meer bij.’

Burn-out en rughernia

‘Door het wegvallen van mijn droom viel als het ware de basis van mijn bestaan weg. Hierdoor kwamen oude pijnen terug. Om te kunnen dealen met mijn situatie en verdriet zette ik mijn gevoel uit. Van deze overlevingsstrategie, om me te beschermen tegen nog meer teleurstellingen, was ik me totaal niet bewust. Ik vulde mijn ‘lege gevoel’ met keihard werken, sporten en nooit meer stil zitten. Ik was constant bezig en op de vlucht om succesvol te zijn of te worden in mijn werk. Van binnen ging ik kapot als ik vriendinnen met kinderen zag, maar ik deed er niks mee. Mijn verdriet hield ik verborgen, ik sprak erover alsof het over iemand anders ging. Het putte mij uit. Een paar jaar later stortte ik in elkaar: ik kreeg een burn-out en een rughernia. Letterlijk geknakt door het leven. Drie maanden lag ik op de bank en in bed. Zonder zware medicatie kon ik de dag nauwelijks doorkomen. Voor de eerste keer zocht ik psychische hulp. Ik had geen keuze meer, ik kon het niet alleen oplossen. Drie maanden heb ik nauwelijks kunnen lopen en ruim een jaar niet kunnen werken: dat heeft pas mijn ogen geopend. Ik werd gedwongen mijn pijn in de ogen aan te kijken. En niet alleen van mijn kinderloosheid. Alles wat ik onderdrukt had in mijn leven kwam omhoog. Vluchten kon niet meer.’

Zoektocht naar mezelf

‘Gaandeweg realiseerde ik me steeds meer dat zingeving in mijn leven juist voortkwam vanuit pijn, tegenslagen en dingen die niet lukte. En ik leerde dat deze elementen dus ook onlosmakelijk met het leven verbonden zijn. Ik was daar nooit zo mee bezig geweest. Doordenderen, aanpakken en ‘niet lullen maar poetsen’ was mijn manier geworden van vermijden van moeilijke situaties. En ik besefte dat mijn onzichtbare verlies rouw en depressieve gevoelens veroorzaakt hadden. Stap voor stap accepteerde ik mijn nieuwe werkelijkheid. En ik moest leren om mezelf weer te ontdekken. Er zijn echt momenten geweest dat ik het niet meer zag zitten. De kunst was om hulp te vragen en het allemaal niet meer alleen te willen doen. Juist door de steun en hulp van anderen heb ik mijn pijn kunnen verweven in mijn leven. En van daaruit ontstond ruimte voor mezelf, ontspanning en nieuwe zingeving. Ik ging mezelf ontwikkelen in coaching en elf jaar geleden opende ik mijn praktijkdeuren.’

Anderen helpen

‘Mijn studie lichaamsgerichte psychotherapie zorgde voor de echte omslag. Toen zag ik in dat vertellen over mijn ongewenste kinderloosheid en de weg naar herstel anderen inspireerde om hun verhaal te vertellen. Ineens ging mijn pijn naar zingeving, want inmiddels heb ik er mijn werk van gemaakt. Sinds anderhalf jaar richt ik me op vrouwen en stellen met een kinderwens of kinderloosheid. Mijn ervaringsdeskundigheid, story-telling en psychosociale kennis bundel ik samen om het taboe op dit onderwerp te doorbreken. En anderzijds om anderen te helpen bij hun verdriet.’

Levensles

‘Jouw leven is rijk aan vele mooie dingen, ook al voelt dat nu misschien niet zo. Ja, ongewenst kinderloos zijn heeft impact op je hele leven, maar het is echt mogelijk om een ‘nieuwe’ vervulling in je leven te krijgen en jouw nieuwe werkelijkheid in je leven te aanvaarden. Ik gun het je van harte. Wees trots op de stappen en risico’s die je tot nu toe genomen hebt rondom je kinderwens. En wees trots op de grenzen die je bent overgegaan. Op de dingen die je voorheen nooit bedacht zou hebben te doen. Maar je bent ervoor gegaan, je hebt het gedaan. En dat bewijst des te meer hoe sterk je bent als vrouw. Je ging voor het onbekende. Precies dat is wat ik jou ook voor de rest van je leven gun. Dat je opnieuw risico’s durft te nemen om nieuwe dingen te ontdekken. Om hulp te vragen. Het voelt wellicht als een sprong in het diepe, maar in het onbekende ontmoet je nieuwe mensen, leer je nieuwe dingen die je laten groeien en bloeien. Bovenal ontdek je daarmee vast nieuwe dromen en je verborgen schatten waarmee jij ook iets voor een ander kunt betekenen. Je bent het waard, gun het jezelf. Create your own power story!

Klik hier voor meer powerstories.

Heb jij ook een mooie powerstory? Stuur dan een mail met jouw verhaal naar online@wendymultimedia.nl.

Volg voor meer inspirerende verhalen het Instagram account @powerstoriesnl, powered by WENDY.

View this post on Instagram

Melany had zeventien jaar lang een kinderwens, maar het lukte niet om zwanger te worden: ‘Alle 388 fases waar mensen die een kinderwens hebben doorheen gaan, heb ik meegemaakt: medisch, niet-medisch, sociaal, maatschappelijk, psychisch. Het traject waar je ingaat als de kans groot is dat je niet op een natuurlijke manier zwanger kunt raken, heb ik als heel zwaar ervaren. Er zou betere begeleiding moeten komen, voor, tijdens en na het traject. Toen ik te horen kreeg dat ik uitbehandeld was, geloofde ik er niets van. Het voelde bijna als een belediging en die term keur ik dan ook heel erg af. Het is namelijk niet zo dat JIJ uitbehandeld bent. Dat klinkt alsof je uitgespeeld bent, je beurt is over, maar dat is helemaal niet het geval. Het is geen diagnose, het is niet eens een aanname. Het effect van zo een uitspraak wordt zwaar onderschat, vrouwen zuigen dit op. Het laat een afdruk achter op hun zelfbeeld. Ik was bezig met het hervinden van rust en balans. Ineens werd ik niet meer ongesteld. Het onmogelijke werd werkelijkheid: ik was zwanger! En nog op de natuurlijke manier ook. Wie had dat gedacht? Het laatste advies was eiceldonatie en hier hadden wij het toch zelf even geflikt. Ik was (ondanks dat ik me 25 jaar oud voelde door de maatregelen die ik had getroffen) 42 jaar. Toen het echt tot me doordrong ging ik van alles voelen, maar ik ben geen dag misselijk geweest. Het was echt de perfecte zwangerschap, de perfecte bevalling en een ijzersterk gezond kind. Ik steek nu veel energie in mijn stichting Kinderwensbloggers. We brengen niet alleen positieve energie naar lotgenoten, we informeren en adviseren op alle vlakken. De grootste levensles die ik geleerd heb, is dat je vertrouwen moet hebben in jezelf, in je lichaam en in de toekomst. Wat dat dan ook zal zijn. Luister naar je hart, want daar wordt de wens geboren. De enige die hoort wat je hart zegt dat ben jijzelf en als jij niet luistert naar je hart, hoort niemand wat het zegt.’ #POWERSTORIES #verhalendelen #inspireren #kinderwens

A post shared by POWERSTORIES (@powerstoriesnl) on

Categories
Power stories

Deze zussen helpen moeders van kinderen met een beperking 

Inge Obdeijn en Linda Halsema hebben samen de stichting 2Mothers opgericht om moeders van kinderen met een beperking in Bangladesh te helpen aan werk zodat zij financieel onafhankelijk kunnen worden. ‘Omdat wij zelf ook moeder zijn voelen wij ons met hen verbonden. We willen voor deze moeders een verschil maken.’ 

Ontstaan

In 2016 reisden de zussen voor het eerst samen naar Bangladesh voor The Thom Foundation, de stichting van Inge en haar man. The Thom Foundation is een stichting die is opgericht ter nagedachtenis aan hun zoon, Thom Bredenbeek. Zij helpen kinderen met een lichamelijke, verstandelijke of geestelijke beperking, die leven in mensonwaardige omstandigheden en zonder hun hulp niet of nauwelijks kansen krijgen op een menswaardig bestaan. ‘In Bangladesh zagen we dat de projecten van The Thom Foundation het verschil maakten voor de kinderen, maar dat de moeders van deze kinderen het erg moeilijk hadden. Daardoor wilden we ook iets voor de moeders doen.’

‘De reis naar Bangladesh raakte hen. ‘We zaten samen op een balkon in Dhaka waar we allebei zeiden dat we het verschil wilden gaan maken. Nog zonder een concreet plan maar wel met dezelfde gedachtes om dit uit te gaan werken. De vaders van deze kinderen werken vaak buitenshuis, maar moeders kunnen vaak de deur niet uit en nemen alle zorg op zich. We merkten dat ze daardoor in een enorm isolement leefden en niet werden geaccepteerd door hun omgeving. We wilden hen graag aan werk helpen. Ze kunnen dan nog wel de zorg dragen, maar worden ook financieel onafhankelijk. Omdat we zelf ook moeders zijn voelden we ons snel verbonden met de moeders uit Bangladesh.’

2mothers

2Mothers

Weer terug in Nederland gingen ze hard aan de slag. ‘We hebben gelijk contact opgenomen met een grote fair trade organisatie in Bangladesh: CJWBD, Corr de Jute Works Bangladesh. Met hen hebben we gesprekken gevoerd over een samenwerking en gevraagd of zij de moeders wilden gaan opleiden in het maken van jutte producten. Gelukkig waren zij meteen enthousiast! Zij voelden het als een plicht om deze specifieke doelgroep te helpen. Het balletje ging rollen en een jaar later werden de eerste moeders al door hun getraind.’

‘In februari zijn we weer naar Bangladesh afgereisd om te kijken hoe het gaat. We bezoeken dan ook altijd de moeders zelf. Een van deze moeders had een zwaar gehandicapt kind waarvoor ze nooit geen medicatie kon betalen. Door de werkzaamheden die zij nu verricht kon zij dit voor het eerst wel waardoor het een stuk beter ging met haar kind. Zij was ons zo dankbaar en wij zo trots.’

2mothers

Verspreiden

‘In de periodes dat we daar zijn organiseren we bijeenkomsten met “onze” moeders maar ook met moeders die graag voor ons willen komen werken. Het zijn er zo veel dat we zelfs een aantal moeders op de wachtlijst hebben staan. We hopen dan ook dat we nog veel meer moeders aan het werk krijgen. Niet alleen in Bangladesh maar ook in andere landen waar wij kunnen helpen.’

‘Het is een enorm feest om dit samen te mogen doen en te werken aan 2Mothers.’

Neem een kijkje in hun webshop welke duurzamen producten deze moeders maken. Wie weet zit er wat leuks bij!

2mothers

Klik hier voor meer powerstories.

Heb jij ook een mooie powerstory? Stuur dan een mail met jouw verhaal naar online@wendymultimedia.nl.

Volg voor meer inspirerende verhalen het Instagram account @powerstoriesnl, powered by WENDY.

View this post on Instagram

Pauline van Aken had vele lessen overwonnen tot er weer een nieuwe kwam opdagen: ‘U heeft vermoedelijk kwaadaardige borstkanker.' ‘Ga ik volgende week of volgende maand dood?’ ‘Nee, dat niet maar snel handelen is wel ons advies’. Daarmee doelde ze op een operatie, en bestraling. Dat gaan we dus niet doen, zei iedere cel in mijn lichaam. Een enorme, bijna onmetelijke, kracht kwam in mij los op het moment dat ik nee tegen de chirurg zei. Mijn moeder is aan de gevolgen van borstkanker doodgegaan. Ik heb altijd gevoeld dat niet zozeer de borstkanker haar om zeep heeft geholpen, maar alle chemo, operatie, bestralingen en haar onderhuidse gevoelens van verdriet, machteloosheid en pijn. Ik ging het anders doen en ik voelde mij gesteund. Ik bewandel mijn pad op mijn manier en dat is een totaal ander pad dan menigeen misschien bewandelt, maar het is nu eenmaal mijn weg, vanuit het hart. En mijn hart weet wat goed is voor mij en wat ik nu nodig heb. Dus werk aan de winkel en terug in contact met mijzelf, met mijn hart. Natuurlijk bleef ik in contact met de reguliere zorg en bleef ik onder controle. Ik deed er alles aan om, hand in hand met zowel de reguliere zorg als met behulp van complementaire zorg, op mijn gekozen pad te blijven en me niet te laten verleiden om het ‘anders’ te doen. Dus dat betekende: blijven geloven en nog meer vertrouwen in mijzelf. Steeds beter leerde ik luisteren naar de signalen van mijn hele systeem. Ik leerde inzien wat de invloed is van stress, en dat chronische stress iets is dat in deze maatschappij heel veel voorkomt bij mensen. Dat we een leven kunnen leiden van meer liefde, rust, balans en ruimte voor onszelf, als we maar durven kiezen voor wat echt belangrijk is in het leven. ‘Ik ben van ‘ziek’ -ook al voelde ik me niet ziek- naar gezond, vitaal en in balans gegaan. Mijn borst is dus weer gezond en mijn schildklier in balans. Op eigen kracht zonder medicatie, operatie, bestraling of wat dan ook.’ #POWERSTORIES #verhalendelen #inspireren #borstkanker

A post shared by POWERSTORIES (@powerstoriesnl) on

Categories
Power stories

Ilse over haar strijd om zwanger te raken

Het krijgen van kinderen is niet voor iedereen vanzelfsprekend. Een vruchtbaarheidstraject kan een dagelijks gevecht zijn met spuiten, timers voor de beste kans op een bevruchting en veel onzekerheid. Een moeilijk onderwerp, waar nog steeds een taboe op heerst. Iets wat je raakt in het vrouw zijn. Toch is 1 op de 32 kinderen op de wereld gekomen door middel van IVF. Ilse Ruijters,  auteur van het boek ‘Vruchtbaar’, deed er zelf acht jaar over om zwanger te raken. Ze deelt haar verhaal over haar strijd om zwanger te raken.

‘In een vruchtbaarheidstraject moet je zó veel. Van de dokter moet je hormonen spuiten, van je omgeving moet je “het” loslaten en van jezelf moet je niet zo zeuren. Laten we vooral minder moeten.’

De ontmoeting

‘Ik heb het boek ‘Vruchtbaar‘ geschreven om verschillende personen over dit onderwerp hun verhaal te laten vertellen.Vaak lees je verhalen over een vruchtbaarheidstraject vanuit een oogpunt. Iedereen die dit proces meemaakt, maakt het weer op een andere manier mee, dus het leek mij goed om die verschillende kanten te belichten. Voor de een is het de hel en de ander vindt het weer heel mooi en geniet er echt van. Zelf heb ik ook zo’n traject ondergaan. Met mijn toenmalige man heb ik het vier jaar geprobeerd. Het lukte niet. De relatie ging uit en daarna was ik een tijdje vrijgezel. Toen ontmoette ik mijn huidige man, Bas. Hij had hiervoor een andere relatie gehad en ook in die relatie lukte het niet om kinderen te krijgen. Wij wilden allebei heel graag vader en moeder worden, dus binnen een half jaar gingen we naar de dokter.’

Het vruchtbaarheidstraject

‘Ik wilde zo graag een kind, maar toch wilde ik het vruchtbaarheidstraject niet in gaan. Het voelde voor mij namelijk als toegeven dat er iets aan jezelf schort. Zwanger worden hoort toch iets romantisch te zijn, samen met z’n tweeën in een bed? Niet  ziekenhuis in, ziekenhuis uit, dagelijks hormonen spuiten, een wekkertje zetten voor het moment om seks te hebben… Toch is het nooit gek geweest toen we aan het traject begonnen. We probeerden eerst zwanger te raken door IUI. Dit hebben we zes keer geprobeerd, maar dat werkte niet. Toen stapten we over op IVF, waarbij eicellen uit je lichaam worden gehaald en buiten het lichaam worden samengebracht met de zaadcellen van de man. Bij de eerste poging ontstonden vier embryo’s, waarvan er twee in mijn baarmoeder werden teruggeplaatst en de andere twee werden ingevroren. Ik werd kort daarna weer ongesteld, wat betekent dat de embryo’s zich niet goed in mijn baarmoeder hadden ingenesteld. De tweede keer ontstonden er zes embryo’s, waarvan er een ‘vers’ teruggeplaatst werd in mijn baarmoeder en de overige embryo’s gingen de vriezer in. Uit dat embryo is onze dochter ontstaan.’

Probeer er maar eens lucht in te houden

‘Het is lastig om de lucht in zo’n traject te houden, maar toch probeerden we er samen zo optimaal doorheen te komen. We maakten er maar een soort uitje van door elke keer als we in het ziekenhuis waren een lekkere gevulde koek in de kantine te eten. Dit traject heeft mij en Bas dichter bij elkaar gebracht. Het is een heel ingrijpende gebeurtenis, maar tegelijkertijd ook iets heel moois. Je doet het echt samen. Ik weet nog heel goed dat ik voor het eerst de hormoonspuit in mijn lichaam moest zetten. Ik vond het super eng, dus Bas deed het. Na drie dagen was hij weg voor zijn werk, dus moest ik het zelf doen. In het begin was het zo eng, maar dat zakte snel weg.’

Laat het los

‘Als je zo’n traject ingaat ben je natuurlijk erg bezig met zwanger worden. Wat je veel om je heen hoort, is: “Laat het los”. Het moeten loslaten en het ontspannen staat natuurlijk haaks op elkaar. Als het mogelijk was om het los te laten, had iedereen het gedaan. Maar omdat je er elke dag ook echt fysiek mee bezig bent, door die hormoonspuiten bijvoorbeeld, denk je er ook elke dag aan.’

Het dieptepunt

‘Het dieptepunt van het traject was op het moment dat ik een schrijftraining had in Maastricht. Bas had een feestje in Utrecht. Toen ik klaar was, reed ik naar ons huis in Almere. Eenmaal thuis kwam ik erachter dat ik op dat moment vruchtbaar was, want ik had mijn eisprong. Ik moest dus zijn zaad hebben, maar hij was op een feestje. Op dat moment gaat er maar één ding door je hoofd en dat is dat het moet, want anders ben je weer te laat. Ik ben naar Utrecht toegereden om hem op te halen. Thuis hebben wij seks gehad en daarna heb ik hem weer teruggebracht naar het feestje. Je hebt eigenlijk verplicht seks en dat maakt je seksleven er echt niet leuker op.’

De andere embryo’s

‘Ik denk regelmatig aan de andere embryo’s die nog in de vriezer liggen. Wat zal ik daar meedoen? Zal ik ze doneren aan de wetenschap? Nog een keer dit traject doorgaan om een broertje of zusje op de wereld te brengen? Het is heel moeilijk en ik ben er nog niet uit.’

Het boek

‘De rode draad van het boek is dat iedereen die zo’n traject ondergaat, moet proberen om heel erg bij zichzelf te blijven. Doe wat goed voelt voor jou. Als het op een gegeven moment genoeg is, sla dan een halfjaar over. Of stop het traject. Dat is misschien nog wel een groter taboe. Het stoppen van een traject voelt misschien als opgeven, maar als jij er zelf aan onderdoor gaat of je relatie wordt er ziek van, dan is dat misschien wel de beste keuze. Het boek geeft een veelzijdig inzicht in het hele vruchtbaarheidstraject met zowel de medische kanten, als de emotionele kanten van ervaringsdeskundigen.’

zwanger raken

Meer power stories lezen? Klik hier!

Categories
Power stories

Anne werd doodziek van een vitamine B12-tekort

Na een jarenlange zoektocht ontdekte Anne van Dijk (38) dat al haar lichamelijke klachten veroorzaakt werden door een vitamine B12-tekort. Ze werd hier zo ziek van dat ze op de dag van haar bruiloft vroegtijdig moest afhaken, tot haar grote verdriet. ‘Ik ben huilend in slaap gevallen.’

Hoe het begon

Negen jaar geleden liet Anne haar lijf haar in de steek. Letterlijk. Ze kon moeilijk tot niet bewegen en zou in diezelfde periode gaan trouwen. ‘Mijn man en ik waren op onze trouwdag precies 12,5 jaar samen. Heel bijzonder. We hadden anderhalf jaar daarvoor onze grootse bruiloft gepland, niet wetende dat die dag anders zou lopen dan we hoopten.’

‘In het jaar van onze bruiloft begon mijn lijf, op zijn zachtst gezegd, steken te laten vallen. De pijn begon in mijn handen maar al snel volgden mijn benen en mijn rug. Met zware pijnstilling (morfine) begonnen we aan onze droomdag. In de avond ging het mis. Ik werd zieker en zieker en we moesten ons feest verlaten. Ik bleek niet goed te reageren op de morfine en kan me nog nauwelijks iets herinneren van de afloop, ik schijn zelfs gehallucineerd te hebben. Noodgedwongen moesten we naar onze hotelkamer, waar we stilletjes en op afstand getuigen waren van ons droomfeest. Ik ben huilend in slaap gevallen. Ik was ooit het grootste feestbeest, danste op de tafels en deed overal de lampen als laatste uit. Op ons eigen feest, waar we zo lang voor gespaard hadden en naar uit hadden gekeken, was ik doodziek.’

Pijn

‘Ik kreeg tijdens mijn studie mijn droombaan aangeboden. Maar door ziekte tijdens en na onze bruiloft ben ik gereïntegreerd bij dezelfde werkgever.’

‘Ondertussen werd ik zieker en zieker. Ik raakte in een soort van lichte coma, reageerde amper en mijn hoofd deed ontzettend zeer. Mijn man en mijn ouders waren radeloos. In een van mijn weinige heldere momenten van toen, wist ik intuïtief dat ik zo ziek was door de morfine. Ik moest hiermee stoppen. De volgende dag dacht mijn huisarts aan een hersenvliesontsteking. Maar dat bleek het niet te zijn. Ik kreeg veel onderzoeken en MS verscheen de afgelopen jaren geregeld op de radar. Ik kreeg uiteindelijk de diagnose fibromyalgie. Achteraf een ontzettende misdiagnose, want men had helemaal niet verder gekeken naar onder andere mijn B12.’

‘Ik revalideerde vervolgens  in een multidisciplinair programma waar ik leerde dat mijn pijn niet bestond en leerde feitelijk over mijn grenzen heen te gaan. Ik mocht mijn pijn niet benoemen, moest er doorheen. Mijn pijn zat tussen m’n oren. Ik luisterde en volgde alles klakkeloos op. Na de revalidatie voelde ik me een soort van gehersenspoeld. Ik voelde mijn pijn wel maar liet er meestal weinig van merken en kwam in een vicieuze cirkel terecht waar ik niet uit leek te komen.’

Diagnose

‘Op een gegeven moment was mijn pijn zo erg dat ik thuis amper functioneerde. Na het werk en in de weekenden lag ik voor pampus. Ik werd mega depressief en suïcidaal. Was het borderline, ADHD, bipolair of gewoon ernstig depressief? Alle bijhorende zware medicijnen nam ik, maar daar werd ik alleen maar slechter van.’

‘In mijn wanhoop begon ik zelf een zoektocht. Ik las me in en ging bepakt en bezakt naar de huisarts waar ik na veel moeite een bloedprikformulier mee kreeg. Toen ik m’n uitslagen op ging halen zei de assistente dat m’n bloedwaarden wat aan de lage kant waren. Thuis dook ik meteen het internet op. Ik schreef direct een patiëntvereniging aan en kreeg snel bericht met de vraag of ze me mochten bellen. Na dat telefoontje belandde ik in een rollercoaster. Ik bleek een extreem lage B12-waarde te hebben, ik behoorde tot de 10% laagst gemeten waarden ooit. Al jaren kon ik niet meer helder denken, geen verbanden leggen, de logica niet meer zien en was ik geregeld letterlijk de weg kwijt. Ik worstelde mezelf er door heen. Het moest. Pas toen ik B12-injecties kreeg, voelde ik me beter worden in mijn hoofd. De depressie en suïcidaliteit verdwenen. Gelukkig voelde ik mijn hoofd helderder worden in de jaren dat ik injecteer.’

Aandoeningen

‘Helaas heb ik door het jarenlange B12 tekort een zeldzame spierziekte opgelopen, Dunnevezelneuropathie. Daardoor zit ik in een elektrische rolstoel, lig ik vele uren op bed in de woonkamer en ben ik volledig afgekeurd. En dat terwijl mijn hoofd nog zoveel wil. Door mijn spierziekte heb ik veel pijnklachten en ben ik bijna continu misselijk door een niet goed werkend maagdarmstelsel. Daarnaast heb ik veel last van bloedsuiker- en bloeddrukschommelingen.’

Doodziek

Vorig jaar winter werd Anne weer ongelooflijk ziek. ‘Ik kon alleen maar overgeven of had diarree, vier maanden lang. Altijd kotsmisselijk, braakneigingen en zoveel pijn dat ademhalen soms moeizaam ging. Ik bracht euthanasie ter sprake. Een moeilijk onderwerp, maar ik wil niet nog 40 jaar in een bed doorbrengen, zo ziek als toen. Dat is geen leven. Niet voor mij, niet voor mijn man, mijn familie en vrienden.’

‘Het is extreem zwaar om te beslissen wanneer het genoeg is geweest. Want de liefde voor de mensen om me heen is groter dan mijn pijn en dat zal vermoedelijk altijd zo zijn. Maar zo’n lijdzaam leven als vorig jaar, is geen leven. Als ik weer in zo’n situatie terecht kom, en er komt geen verbetering in na maanden, dan vind ik het tijd om een beslissing te nemen. Mijn man vindt dit extreem moeilijk, en dat begrijp ik zo goed. Maar hij vindt mij zien lijden ook heel zwaar en verdrietig. Het breekt hem soms op, al is hij de sterkste persoon die ik ken. Want wat hou ik veel van deze man! Hij is mijn alles.’

‘Mijn familie snapt dit, al is het extreem moeilijk natuurlijk. Het gekke is dat mijn moeder kanker heeft, en al drie jaar over de mediane grens heen is. Zij is zoveel malen fitter dan ik, bizar eigenlijk.  Mijn vriendinnen en vrienden vinden dit moeilijk. Ze snappen het maar ze willen dit niet. Ik snap het wel, zij zien mij niet als ik zo doodziek ben. Ik heb een masker wat me prima staat maar wat ook de werkelijkheid vertekent.’

Blog

‘Nu gaat het weer iets beter. En dat is het gekke van deze ziekte. Het kan zomaar omslaan. Er zijn geen garanties. Met een heel fijn groepje lotgenoten, inmiddels vriendinnen, hebben wij een nieuw toekomstdoel. We zijn bezig met het bouwen van een website met artikelen van de pionier op dit gebied, Henk de Jong. Wij, B12-lotgenoten, hebben werkelijk alles aan hem te danken! Hij heeft de informatie beschikbaar gemaakt voor Nederlandse slachtoffers van de ziekte die vergeten werd en was het die Nederland wakker schudde. Hij heeft ervoor gezorgd dat heel veel mensen weer een toekomst hebben.’

‘Via mijn blog, waar ik bijna dagelijks mijn ervaringen en mijn leven deel met mijn volgers, en straks via de website, proberen wij lotgenoten te helpen zodat zij de juiste behandeling krijgen. Wij zijn ervaringsdeskundigen. Door de juiste voorlichting en informatie te geven hopen wij bij anderen te voorkomen wat ons overkwam.’

Powervrouw

‘Ik ben enorm dankbaar voor het intense contact wat ik heb met mijn bondgenoten en vriendinnen. We delen veel samen. We draaien samen een groep op Facebook waar lotgenoten hun hart mogen luchten. Het is een fijne en gezellige groep, waar men veel steun vindt bij elkaar. Daarnaast heb ik via mijn blog ook heel veel warme contacten met lotgenoten en lezers. Daarvoor ben ik intens dankbaar. Ik zie ons als powervrouwen die van hun zwakte hun kracht hebben gemaakt.’

‘Mijn grootste wens nu is iets te kunnen veranderen voor de generatie na ons. Ik wil deze wereld een klein beetje beter maken.’

Klik hier voor meer powerstories.

Heb jij ook een mooie powerstory? Stuur dan een mail met jouw verhaal naar online@wendymultimedia.nl.

Volg voor meer inspirerende verhalen het Instagram account @powerstoriesnl, powered by WENDY.

View this post on Instagram

Sophie (27) haar leven is drastisch veranderd nadat zij met een burn-out thuis kwam te zitten: ‘Ik merkte dat ik áltijd moe was en me vaak ongelukkig voelde. Om toch geld binnen te krijgen, werkte ik nog wel. Ik huilde al weken om de kleinste stomme dingen en verstopte me het liefst voor mijn baas. Uiteindelijk was ik zo moe dat ik soms voor een paar minuten in slaap viel op mijn werk. Ook daar moest ik huilen. Een collega stuurde me naar huis om ”even goed uit te zieken”. Ik stapte in mijn auto en op de snelweg heb ik er echt aan gedacht om gewoon mijn stuur een ruk te geven en mezelf van de weg te rijden. Ik heb dit uiteindelijk niet gedaan, omdat ik mijn familie geen pijn wilde doen. Uiteindelijk heb ik een jaar thuis gezeten. Ik gebruikte antidepressiva en ging een keer in de twee weken naar een psycholoog. We hebben het gehad over momenten van vroeger, bepaalde dingen die ik misschien nooit echt goed verwerkt had. Ook ben ik mijn dagen in drie delen gaan onderverdelen: ontspanning, kijken voor werk (wat wil ik gaan doen/zijn er dingen die ik nu al kan doen) en beweging. Ik heb geleerd dat je zelf degene bent die je blij moet maken. Niemand anders gaat dat voor jou doen. Ik kijk liever terug op 100.000 fails, dan de grootste fout van mijn leven: niet doen waar ik écht gelukkig van word. Ik ben veel sterker geworden dan dat ik hiervoor was. Je hoopt natuurlijk dat niemand met een burn-out thuis komt te zitten, maar hoe gek het ook klinkt: op de een of andere manier raad ik het iedereen aan. Je hebt dan eindelijk eens de tijd om goed na te denken. Na te denken over wat je nou écht wilt. Ik heb mijn vaste baan opgezegd en nu ben ik een 27-jarige ondernemer die zich heeft omgeschoold en is gaan doen wat haar passie is: freelance visagist zijn. Hierdoor ben ik gelukkiger dan ik ooit ben geweest.’ #POWERSTORIES #verhalendelen #inspireren #burnout

A post shared by POWERSTORIES (@powerstoriesnl) on

 

Categories
Power stories

OG3NE over de weg naar hun succes

De meiden van OG3NE zijn tegenwoordig niet meer weg te denken uit de Nederlandse muziekindustrie. De getalenteerde zussen Lisa (25), Amy (24) en Shelley (24) worden geroemd door hun bijzondere harmonieuze vocale kwaliteiten en wisten hier verschillende prijzen mee binnen te slepen. Naast hun prachtige stemmen bewijzen ze nu ook nog eens danstalent te hebben door hun deelname aan het programma DANCE DANCE DANCE. Wij waren benieuwd naar de weg van al het succes van OG3NE.

Junior Songfestival

Van jongs af aan waren de zusjes Vol al bezig met muziek. Lisa: ‘Ik wilde graag een nummer maken voor de nationale boom plant dag toen wij op de basisschool zaten. We waren toendertijd al bezig met de natuur en het klimaat, dus was het logisch dat het nummer hier over zou gaan. Hiermee mochten we voor de koningin zingen, wat we helemaal geweldig vonden. Maar waarom zouden we dit niet veel langer doorzetten dan een dag? We volgden het Junior Songfestival al langer, stuurden ons nummer in en wonnen zelfs.’

‘We hadden het zo naar ons zin op het podium en kwamen er achter dat we geen plankenkoorts hadden. Door onze winst mochten we Nederland in 2007 vertegenwoordigen in Ahoy, wat het eerste grote optreden voor ons was. Vanaf dat moment wisten we alledrie dat dit iets was wat we altijd wilden blijven doen.’

De zusjes werden al snel erg populair, terwijl ze nog gewoon op school zaten. ‘We mochten veel optredens doen en kregen een eigen YouTube Diary serie. Wel stond onze zangcarrière nog op een lager pitje, omdat je als kind nog niet zo veel mag doen in de entertainmentindustrie. Gelukkig was dit allemaal goed te combineren met school. Toch hebben we het moeilijk gehad om als kind bekend te zijn. Ondanks de steun van familie en vrienden zagen klasgenoten ons als een soort doelwit doordat we ineens populair waren. Een gekke periode waarin andere leeftijdsgenoten ons te gek vonden, maar klasgenoten zich juist tegen ons keerden. Ondanks dat vonden we het altijd waard onze carrière door te zetten.’

The Voice Of Holland

Lisa, Amy & Shelley waren enorm succesvol bij een jonge doelgroep. Ze werden zelf steeds wat ouder en gingen over hun carrière nadenken om hun muziek met zich mee te laten groeien. Hun deelname aan The Voice Of Holland 2014 werd voor hun de omschakeling. Lisa: ‘We kregen een berichtje met de vraag of wij hieraan mee wilden doen en zagen het als onze kans. Niet alleen om een groot podium te pakken, maar ook om ons van een andere kant te laten zien. Vanaf dat moment waren we OG3NE. We dachten hoe verder we komen, hoe meer we moeten nadenken over de toekomst van ons als OG3NE. Elk nummer dat wij vanaf dat moment zouden zingen zou ook gelijk in ons repertoire terecht komen. Het moest dus wel bij ons passen en hebben er alles aan gedaan dit zo goed mogelijk te doen. Doordat we zo erg ons zelf waren en ons eigen ding deden, hebben we uiteindelijk The Voice gewonnen.’

Beste Zangers

Na The Voice besloten ze gelijk door te pakken met het bewandelen van hun pad. In  2016 besloten ze ook het programma Beste Zangers met beide handen aan te grijpen. Lisa: ‘Bij Beste Zangers mochten we weer nieuwe nummers laten horen die bij ons pasten en waar enorm positief op werd gereageerd. We wilden iets moois brengen voor de artiesten waar we het voor zongen, maar ook de kijkers thuis raken met de muziek, wat naar onze mening goed heeft uitgepakt. Vanaf dat moment zijn wij meer gegroeid als groep, bekender geworden en hebben we onze draai weten te vinden als OG3NE.’

Eurovisie Songfestival

Daarna volgde natuurlijk nog een belangrijk optreden. De meiden werden namelijk gevraagd om Nederland te vertegenwoordigen op het Eurovisie Songfestival 2017, precies 10 jaar nadat ze dit deden voor het Junior Songfestival. Lisa: ‘Dit stond echt op onze bucketlist maar hadden de vraag nooit verwacht. We hebben genoten van het proces hoe Lights and Shadows is geschreven door onze vader en de vriend van Shelley, wat veel heeft betekend voor onze moeder en daardoor veel betekende voor ons. We waren lekker bezig met de promo tour en alles wat we zelf mochten regelen waar we ons fijn bij voelden. Er was een goede planning, hadden ons zelf goed voorbereid en daardoor geen moment stress gevoeld. Met ons dreamteam hebben wij gedaan wat wij het allerleukst vinden om te doen.’

Iets wat ze dan ook nooit zullen vergeten van dit avontuur is dat hun moeder naar Kiev was gevlogen, als verrassing, om het Songfestival bij te wonen. Lisa: ‘Dat ze bij de finale kon zijn was ongelofelijk. Om als gezin compleet te zijn op dat moment hadden we nooit durfen dromen.’

Theatershows

Bij terugkomst van Beste Zangers vonden ze dat Nederland genoeg covers van hun had gehoord en het tijd was voor een eerste eigen album. Het toegankelijke album met een fijne pop sound werd goed ontvangen door een breed publiek. Lisa: ‘Dat was voor ons dan ook de reden om te gaan starten met eigen theatershow: Three Times a Lady. Nu staan ze met hun show: Sweet Harmony Tour in de theaters waarin ze hun nieuwe album Straight To You en covers laten horen op de OG3NE manier.

‘We genieten om speciaal naar de mensen toe te komen. Elke keer in een andere stad met een geweldige band, lichtshow en decor wat het verschil maakt voor onze ‘normale’ optredens. Dat we toegankelijk voor het publiek zijn is voor ons ook belangrijk tijdens een show waar we ook altijd een derde helft hebben om in de foyer te kletsen en feedback te krijgen van onze fans. Om zo een band te hebben met onze fans en hun een geweldige avond te geven vinden wij heel belangrijk.’

Reality Check

En vinden de zussen het dan niet irritant dat ze continu op elkaars lip zitten? Lisa: ‘Zeker niet! We willen allemaal heel graag dat het werkt en dat we het leuk hebben samen. We beleven de meest bijzondere dingen samen.’ Ook zit er wel een keerzijde aan het bekend zijn. Lisa: ‘Na het overlijden van onze moeder hadden we tijd voor ons zelf genomen en de muziek even links laten liggen. Het is dan best wel eens moeilijk om te zeggen dat praten over dit onderwerp nog niet goed voelt. Wij proberen altijd iedereen met respect te behandelen en kregen dit op dit moment niet altijd terug. Gelukkig waren onze fans wel heel begripvol en ons steun geboden in deze moeilijke tijd.’

Of er nog dromen zijn voor OG3NE? Eigenlijk veel te veel om op te noemen. Lisa: ‘Twee dingen die ons fantastisch lijken zijn het geven van een concert of wat meer in de festival scene te mogen doen met onze eigen band.’ En als dit alles nog niet genoeg is, staan de dames in december ook nog acht avonden in het Kurhaus met hun OG3NE ‘a Magical Christmas in Concert’ shows! De meiden zijn om dit moment nog te druk om zich te focussen buiten de grenzen van Nederland, maar wie weet gaat OG3NE binnen nu en een paar jaar wel internationaal.

Klik hier voor meer powerstories.

Heb jij ook een mooie powerstory? Stuur dan een mail met jouw verhaal naar online@wendymultimedia.nl.

Volg voor meer inspirerende verhalen het Instagram account @powerstoriesnl, powered by WENDY.

Categories
Power stories

Hoe Merel op jonge leeftijd werd misbruikt

Merel van Groningen, 45 jaar, is als 15 jarige onder invloed gekomen van een ouder persoon en gedwongen om in de prostitutie te gaan werken. Wanneer er een veilige omgeving voor haar was geregeld bleek dit echter niet zo veilig en kreeg ze te maken met seksueel misbruik. ‘Ik wil mijn verhaal delen om te laten zien dat het ook weer goed kan komen na een heftige periode.’

Steeds meer invloed

Als 15 jarige kwam ik onder invloed van een ouder persoon die ik leerde kennen door een vriendin die verliefd op hem was. In eerste instantie had ik helemaal niets met hem, maar hij op een of andere manier wel met mij. Toen wij samen voor het eerst bij hem aan de deur stonden vond hij mij meteen interessant. Er ontstond een vriendschap tussen ons wat over ging naar verliefdheid. Vanaf dat moment ging hij steeds meer invloed op mij uitoefenen.

Daarnaast was ik opstandig op school en al twee keer blijven zitten. Toen ik steeds meer weg liep weg van huis werd ik in een internaat geplaatst. Mijn moeder dacht dat het beter voor me zou zijn om ergens ver weg te wonen, ver weg van deze oudere persoon. Tijdens de vakanties mocht ik wel altijd even naar huis en miste ik, wanneer ik weer terug was in het internaat, de gezelligheid van thuis. Ik miste vooral hoe gezellig ik het had met hem en zijn vrienden, dat ik liever nog wat langer vakantie had gehad. Op dat moment besloot hij mij maar te komen halen. Ik werd door hem met een vuurwapen weg gehaald van het internaat om uiteindelijk gedwongen in de prostitutie te gaan werken. Ik was niet uit vrije wil met hem mee gegaan.

Een hel

Het leven was een hel. Er was geen eten en geen geld om bijvoorbeeld alleen al toiletpapier te kopen. Ik had vaak honger dat ik besloot oud brood en hondenvoer te gaan eten. Uiteindelijk heb ik met een inbraak mee moeten helpen om aan geld te komen. Dat alleen was niet genoeg…

Ik werd deze periode alleen maar bedreigt en mishandelt. Toen hij dreigde met het doden van mijn moeder en ik niet wou meewerken met zijn plannen, belandde ik op mijn vijftiende in de prostitutie. Dit allemaal om geld voor hem te verdienen. Het ergste dieptepunt was toen ik achter de ramen stond in mijn ondergoed en maar 20 euro waard bleek te zijn na een onderhandeling . Ik zat er doorheen, voelde alleen maar angst en ongeloof dat de gene die mij zo belangrijk vond me verhandelde voor dat geld. Je staat daar op je kwetsbaarst in je ondergoed en wordt bekeken door allerlei vreemde. Klanten denken vaak dat ze alle rechten hebben als ze voor mij betalen, ook al ben je minderjarig. Gelukkig waren er ook mannen die door hadden dat ik geen 18 was en zich terug trokken.

Tijdens deze periode leerde ik Kelly kennen. In tegenstelling tot mezelf, was Kelly veel stoerder en ik wat voorzichtig. We deelde alles met elkaar. De vriendschap die ontstond op het eerste moment dat wij elkaar zagen is er nu nog steeds.

Hulp ingeschakeld

Op een gegeven moment had mijn moeder de politie ingeschakeld. Zij konden niets voor mij betekenen omdat er geen veilige plek was waar ik terecht zou kunnen. De raad van kinderbescherming heeft altijd een half jaar nodig om onderzoek te doen naar de situatie en dit zou veel te lang duren. Toen mijn moeder dat hoorde heeft ze samen met de directeur van het internaat een OTS (Onder Toezicht Stelling) voor mij aangevraagd. Dankzij deze aanvraag is de kinderrechter meteen op zoek gegaan naar een veilige plek die ze al snel voor mij hadden gevonden. De politie heeft mij toen weg gehaald en naar deze veilige plek gebracht.

Veilige plek

Ik was in het begin erg zwak maar sterkte wel weer wat aan. Doordat ik weinig tot niets heb mogen eten kon mijn lichaam het voedsel niet aan, ook al had ik erg veel honger. Ik zat op mijn plek, voelde mij veilig en op mijn gemak. Maar wat een veilige plek moest zijn bleek achteraf niet zo veilig.

Ik had erg last van herbelevingen en kon terecht bij de groepsleider. Hij bood mij een arm die voor mijn gevoel bescherming gaf al was dit niet waar hij op doelde. Doordat ik me veilig voelde bij hem ging ik steeds verder mee in een seksuele relatie, die hij achteraf ook nog met vijf andere meisjes had die daar woonde.

Op een gegeven moment kon ik niet meer zwijgen. Tijdens een feestavond heb ik, onder invloed van een drankje, alles er uit gegooid. Vanaf dat moment ging alles heel snel. Voor ik het wist was hij ontslagen en kreeg ik de vraag of we aangifte wilden doen. Dat durfde ik alleen niet… Ik voelde me al schuldig dat hij zijn baan kwijt was. Ondertussen was mijn moeder ook nog eens opgenomen op dagbehandeling na alles wat er was gebeurd. Ik kon het allemaal even niet meer verdragen.

Hulp bieden

Na alle gebeurtenissen heb ik vijf jaar lang intensieve therapie gevolgd. Ik leef met PTSS. Het verschilt met de dag of ik hier goed mee om kan gaan, soms even wel en soms even niet. Ik heb lange tijd gedacht dat het mijn eigen schuld is. Nog steeds heb ik trauma’s van het geweld wat hij op mij gebruikte en voel ik angst en schaamte maar als ik er niet over praat blijft er onbegrip over dit onderwerp. Ik heb mijn verhalen vertelt in verschillende boeken en voorlichtingen. Nu ben ik bezig een foundation op te richten om direct hulp te kunnen bieden aan slachtoffers en te ondersteunen waar nodig is.

80% van de slachtoffers krijgen niet direct hulp en moeten hier vaak veel te lang op wachten. Slachtoffers van nu durven bijna geen hulp te vragen. Ze zijn bang en worden vaak ook nog veroordeeld of opgenomen. Zij voelen zich gestraft in plaats van de daders. Als ervaringsdeskundige spreek ik hun taal en help ik via de MerelvanGroningen-foundation de slachtoffers direct. Maar ook staan we klaar als het slachtoffer aangiften wil gaan doen. We zijn daarin geen hulpverlening, maar weten uit ervaring wat er in zo’n proces gebeurt en welke gevoelens dit kan oproepen. We bieden daarin een luisterend oor, en delen onze eigen ervaringen.

Levensles

Kijk niet naar wat je niet hebt, maar wat je wel kunt. Hoe erg de ervaringen geweest zijn, je kunt ze niet veranderen. Sta op en loop.

Wil jij ook wat betekenen voor deze slachtoffers? Meld je dan bij de MerelvanGroningen-foundation

Klik hier voor meer powerstories.

Heb jij ook een mooie powerstory? Stuur dan een mail met jouw verhaal naar online@wendymultimedia.nl.

Volg voor meer inspirerende verhalen het Instagram account @powerstoriesnl, powered by WENDY.

View this post on Instagram

Ilse werd in de nacht wakker met enorme pijn in haar rechterbeen. ‘Vanaf die nacht had ik het idee dat het echt mis was en eenmaal terug, ging ik toch maar langs de huisarts. Ze zijn in het ziekenhuis een verband met een eerdere scan gaan onderzoeken. Na een botscan werd er geconcludeerd dat Ilse een agressieve en kwaadaardige tumor in haar heup had. ‘Even later hebben ze tijdens een tien uur durende operatie mijn gehele heupkom en -kop verwijderd, met een stuk van mijn bovenbeenbot en een deel van mijn bekken en is er een kunstheup ingezet. Chemo en bestraling hadden namelijk geen zin.’ Ze moest hierna opnieuw leren lopen omdat al haar spieren waren omgelegd. Helaas bleek het een jaar later helaas opnieuw foute boel. De tumor zat er weer. Op precies dezelfde plek. Ze kreeg te horen dat haar been echt geamputeerd moest worden als zij de kanker wilde overleven. Ze kreeg vier weken de tijd voordat de operatie plaats zou vinden. Dan breekt die bewuste dag aan: ‘We zijn met z’n vieren naar het ziekenhuis gereden. Toen we de auto uitstapten om het ziekenhuis in te lopen besefte ik me dat dit de laatste stappen waren die ik ooit zou zetten. Dat was zo ontzettend dubbel en verdrietig. Op een gegeven moment ging ik op dat bed liggen en werd er een pijl op mijn zieke been gezet, zodat in ieder geval het goede been geamputeerd zou worden. Was wel zo handig.’ vertelt ze lachend. ‘Maar dat zijn wel echt hele heftige dingen. Mijn man en kinderen waren er op dat moment bij. Toen ik wakker werd na de operatie was het eerste wat ik dacht: dit is onomkeerbaar. Dit is wat het is en mijn rechterbeen komt nooit meer terug.’ Dit was de zwartste dag in Ilse haar leven. Ilse haar positieve karakter is gelukkig niet veranderd door de botkanker. ‘Ik wil graag tegen anderen zeggen dat je in de spiegel moet kijken en jezelf moed in moet spreken, want je bent sterker dan je denkt. Carpe diem.’ #POWERSTORIES #verhalendelen #inspireren #botkanker

A post shared by POWERSTORIES (@powerstoriesnl) on

Categories
Power stories

Ilse verloor haar been aan botkanker

Botkanker zette het leven van Ilse compleet op z’n kop. Ze moest leren leven met één been, maar ondanks al het verdriet, heeft haar ziekte haar ook krachtiger gemaakt. ‘Doe iedere dag vooral dingen waar je je écht goed bij voelt en waar je energie van krijgt, want van de een op de andere dag kan je leven totaal anders zijn.’

Ilse was met haar gezin op vakantie toen ze in de nacht wakker werd met enorme pijnen in haar rechterbeen. ‘Ik liep toen al een jaar lang met een sportblessure, tenminste dat dacht ik. Vanaf de vakantie had ik het idee dat het echt mis was en eenmaal terug ging ik toch maar even langs de huisarts. Op een eerdere scan van mijn buik in 2013 bleek er al een plekje op mijn heup te zijn gezien, maar dit werd benoemd als ‘bijvangst’ en er is toen niets mee gedaan. Vanaf dat punt werd 1 en 1 eigenlijk 2 en zijn ze gaan achterhalen of dat iets te maken kon hebben met de pijn die ik voelde.’

Het verband

Dit verband zijn ze gaan onderzoeken in het ziekenhuis. Er werd Ilse verteld dat er iets zat, maar dat ze nog niet wisten wat het was. Na een botscan werd er geconcludeerd dat Ilse een tumor in haar heup had. Maar of het een goed- of kwaadaardige tumor was, was niet duidelijk. Heel even was er nog hoop. Helaas bleek het een agressieve en kwaadaardige tumor te zijn. ‘Toen ik het hoorde dacht ik: Jezus, het zit in mijn botten, ik ga dood. Ik was dat weekend totaal in shock. Ik kon alleen maar huilen, het was één grote nachtmerrie.’

Ride for the Roses

‘Op 20 oktober 2014 hebben ze tijdens een tien uur durende operatie mijn gehele heupkom en kop verwijderd, met een stuk van mijn bovenbeenbot en een deel van mijn bekken en is er een kunstheup ingezet. Chemo en bestraling hadden namelijk geen zin.’ 2015 stond helemaal in het teken van haar revalidatie. Ze moest opnieuw leren lopen omdat al haar spieren waren omgelegd. ‘Ik kon mijn been nog niet eens een centimeter optillen, nog geen millimeter zelfs. Ik heb er een heel jaar over gedaan om weer te kunnen lopen en te kunnen fietsen. Het fietsen was voor mij heel belangrijk omdat ik een doel wilde hebben om naartoe te trainen. Dit doel was de Ride for the Roses, een evenement waar mensen fietsen om geld in te zamelen voor kankeronderzoek. In 2015 heb ik uiteindelijk ook zelf meegefietst!’ Ilse is nu ook trotse ambassadeur van de Ride for the Roses.

Ilse's Angels voor haar botkanker

Tegenslag

‘2016 was een fijn jaar. Alles ging goed en ik pakte langzamerhand mijn werk weer op. Het leek alsof ik weer bijna de oude was.’ Toen Ilse in 2017 weer op controle moest, bleek het helaas opnieuw foute boel. De tumor zat er weer. Op precies dezelfde plek.

‘Er werd toen ook een plekje gesignaleerd op mijn schildklier, wat achteraf gelukkig goedaardig bleek. Op 11 september werd ik geopereerd, een paar dagen na de volgende editie van Ride for the Roses. Helaas hebben ze tijdens deze operatie niet de gehele tumor weg kunnen halen. De tumor lag tegen een belangrijke zenuw aan, waardoor er beschadiging aan de zenuw kon ontstaan. In de maand oktober ben ik daarom nog tien keer bestraald, omdat ze het operatiegebied extra wilde behandelen. Heel pijnlijk.’

‘We gingen er natuurlijk vanuit dat de bestraling gelukt was. Alleen precies een jaar later bleek dat de kanker weer terug was, of niet weg was geweest.  Vreselijk, ik had dus voor de derde keer op dezelfde plek die verschrikkelijke tumor.”

De mentale voorbereiding

Voor amputatie is Ilse altijd bang geweest. ‘Al bij de eerste operatie dacht ik: het zal toch niet, dat ik ooit mijn been moet verliezen. Het zat me zo hoog. Het is uiteindelijk eigenlijk een beetje in mijn hoofd gaan nestelen als mijn grootste nachtmerrie…”

Op 28 augustus 2018 kreeg Ilse te horen dat haar been echt geamputeerd moest worden als zij de kanker wilde overleven. Ze kreeg vier weken de tijd voordat de operatie plaats zou vinden. ‘Toen heb ik tegen mezelf gezegd: oké ik heb nog 4 weken de tijd met twee benen; ik moet leuke dingen gaan doen. Ik heb een bucketlist opgesteld voor mezelf en heb veel leuke dingen gedaan met mijn gezin, vriendinnetjes en familie. We hebben een Solex-tour gedaan en met een vriendin die stewardess is ben ik voor 3 dagen naar New York gevlogen. Ook heb ik een heerlijk dagje geshopt met mijn dochter en heb ik met mijn zoon in een stoere auto getoerd. Met mijn man en later met mijn zus ben ik nog een dagje naar de sauna gegaan. Natuurlijk heb ik ook de Ride for the Roses gereden. Dat was een hele beladen en emotionele dag. Verder heb ik voor mezelf een gedicht geschreven om afscheid te nemen van mijn been. Ik dacht: hoe neem je in godsnaam afscheid van je been? Ik had geen flauw idee.’

De dag van de amputatie

“Dan breekt die bewuste dag aan: we zijn met z’n vieren naar het ziekenhuis gereden. Toen we de auto uitstapten om het ziekenhuis in te lopen besefte ik me dat dit de laatste stappen waren die ik ooit zou zetten. Dat was zo ontzettend dubbel en verdrietig. Ik was boos, waarom ik? Er gaat dan zoveel emotie door je heen. Op een gegeven moment ging ik op dat bed liggen en werd er een pijl op mijn zieke been gezet, zodat in ieder geval het goede been geamputeerd zou worden. Was wel zo handig.” vertelt ze lachend. “Maar dat zijn wel echt hele heftige dingen. Mijn man en kinderen waren er op dat moment bij. Daarna ging ik naar de O.K. en dat was heel zwaar. Je weet niet of je er überhaupt uit komt omdat het zo’n heftige operatie is. Toen ik wakker werd na de operatie was het eerste wat ik dacht: dit is onomkeerbaar. Dit is wat het is en mijn rechterbeen komt nooit meer terug.” Dit was no doubts de zwartste dag in Ilse haar leven.

De revalidatie

Het was heel moeilijk voor Ilse nadat ze de zware operatie achter de rug had. ‘Ik wilde er eigenlijk niets van weten. Ik heb mezelf iedere keer heel netjes onder de lakens verstopt, telkens wanneer ze de wond moesten verzorgen zei ik: gooi mij maar een handdoek over mijn ogen, ik wil het allemaal niet zien. Totdat je op een gegeven moment echt de confrontatie moet aangaan, want je maakt het monster steeds maar groter.’ Ilse kreeg hulp van de psychologe van het ziekenhuis en ging samen met haar man de confrontatie aan. ‘Heel stiekem keek ik onder mijn handdoek vandaan hoe het eruit zag. Dit was heel confronterend en schokkend. Ik heb de hoogste amputatie die je kunt hebben, van mijn heup af aan is alles weggehaald.’

Toch kwam het dieptepunt pas na de amputatie. ‘Ik heb drie maanden alleen maar in bed gelegen en er waren dagen die allemaal hetzelfde waren. Er was geen vooruitgang, geen progressie. Ik heb na mijn operatie ook nog veel complicaties gehad waardoor ik hierna ook nog eens bijna 10 keer geopereerd moest worden. Maar het dieptepunt was echt dat alles stilstond. Ik ben iemand die graag stapjes vooruit zet, maar na de operatie zijn er maanden geweest waarbij dat niet zo was. Ik voelde me geen mens, er was geen sprankje hoop op dat moment. Hoe kom ik hier in godsnaam uit? dacht ik vaak. Alle visite, de bloemen, honderden kaarten en alle aandacht die ik toen heb gekregen hebben mij er in die tijd zeker doorheen gesleept.’

Voor altijd een kankerpatiënt

Ilse haar positieve karakter is gelukkig niet veranderd door de botkanker. Wel heeft de kanker haar gehele leven overhoop gehaald. ‘Alles wat vanzelfsprekend was, is niet meer. Ik kan niet even snel boodschappen doen of de hond uitlaten, alles wordt ineens lastig. Het is dus voornamelijk de handicap waar ik mee moet leren leven.’ Wel heeft de botkanker Ilse laten inzien dat het leven van de ene op de andere dag compleet anders kan zijn. ‘Zolang je gezond bent neem je eigenlijk alles voor lief. Ik ben me er veel meer van bewust geworden dat we allemaal sterfelijk zijn en nu leef ik echt met de dag.’

‘Kankerpatiënt ben je nou eenmaal altijd, ik draag iedere dag een zware rugzak met me mee. Me niet overgeven aan de angst die erbij komt kijken, vind ik zo nu en nog heel lastig.” Ilse is door de jaren heen wel veel krachtiger geworden en daar is ze heel dankbaar voor. ‘Na al die tegenslagen ben ik door mijn w-ilse-kracht iedere keer weer opgestaan, daar ben ik 100% sterker door geworden.’

De les

Als les zou Ilse willen meegeven: ‘Soms moet je dingen ‘gewoon’ proberen los te laten, al is dat niet altijd even makkelijk. Je hebt niet alles onder controle. Kijk in de spiegel en spreek jezelf moed in. Je bent sterker dan je denkt. Doe iedere dag vooral dingen waar je je écht goed bij voelt en dingen waar je energie van krijgt, want van de een op de andere dag kan je leven totaal anders zijn. Carpe diem!’ Om anderen te inspireren maar om ook lotgenoten te helpen is Ilse vorig jaar haar eigen blog gestart.

Meer PowerStories:

Heb jij ook een mooie powerstory? Stuur dan een mail met jouw verhaal naar online@wendymultimedia.nl.

Volg voor meer inspirerende verhalen het Instagram account @powerstoriesnl, powered by WENDY.

View this post on Instagram

Nina heeft vier kinderen, maar ze kreeg ook in totaal vier keer een miskraam: ‘Ik was heel snel zwanger die eerste keer. We konden het gewoon niet geloven dat ik echt zwanger was, het was zo onwerkelijk. Maar helaas eindigde deze zwangerschap in een miskraam. Het kwam snel goed, want ik werd opnieuw zwanger en zette een gezonde zoon op de wereld: Boaz. Hierna probeerde Maarten en ik weer zwanger te worden. Ik had hormonen nodig om een goede eisprong te krijgen. Gelukkig sloeg dat bij mij aan: ik werd eindelijk zwanger. Maar ik kreeg weer een miskraam. En weer een en toen weer een. Toen stond de teller in totaal al op vier miskramen. Elke keer als ik zwanger was, durfde ik niet blij te zijn. En terecht, het ging ook steeds fout. Dat raakte me heel erg. Ik kwam erachter dat ik een afwijking in mijn bloed had en dat dat een oorzaak van mijn vroege miskramen kon zijn. Door hormonen en daarna dagelijks bloedverdunners te gebruiken ging het daarna twee keer wél goed. De geboorten van mijn kindjes zijn de mooiste momenten van mijn leven. Elk kind staat voor een bepaalde fase in de weg naar het gezin dat ik nu heb. Mijn eerste maakte mij moeder. Mijn dochter is het resultaat van de medische oplossing. De derde was mijn cadeautje die ineens ‘makkelijk’ ging omdat ik wist wat ik moest doen om zwanger te worden en te blijven. De geboorte van mijn vierde kindje Kai is het product van alle lessen die ik geleerd heb en alles wat ik heb ondernomen om mijn beste zelf te worden. Als het leven hard voor je is, zoals bij een onvervulde kinderwens, is het heel belangrijk om lief voor jezelf te zijn. En met lief bedoel ik: zet jouw welzijn en behoeften op de eerste plaats. Maak een bewuste keuze om jouw ‘innerlijke omgeving’ in balans te brengen. Op die manier zit je niet alleen beter in je vel, maar je helpt ook je lichaam haar balans te hervinden. Gun jezelf dat.’ #POWERSTORIES #verhalendelen #inspireren #miskraam

A post shared by POWERSTORIES (@powerstoriesnl) on

Categories
Power stories

Pien over haar reis met borstkanker

Pauline van Aken -oftewel Pien- is de gelukkige moeder van twee eigen kinderen, een dochter van 24, een zoon van 16 plus twee bonuskinderen en getrouwd met een hele lieve man. Ze werkt als presentator, trainer en auteur voor het bedrijfsleven, de media, politiek en overheid. Ondanks ze voor volle zalen staat, had ze als kind faalangst. Allerlei levenslessen had ze al doorstaan tot er een zeer heftige boodschap kwam: ‘U heeft vermoedelijk kwaadaardige borstkanker.’ Pauline neemt ons mee in een korte reis…

Zelfontwikkeling

‘In mijn jonge jaren heb ik veel angsten overwonnen, waaronder die voor presenteren en mezelf in het licht zetten. Ademen en vooral doorademen vanuit de buik, is een tool die ik daarbij veel gebruikt heb en nog steeds veel inzet. Van jongs af aan ben ik super gevoelig. Ik ben al mijn hele leven me zeer bewust van alle signalen in mijzelf en die van om mij heen. Waar ik overigens heel happy mee ben, omdat de signalen die ik van mijn hart en buik krijg mij iedere dag verder helpen. Alleen durfde ik vroeger niet altijd te luisteren naar die signalen. Daardoor heb ik heus misstappen gemaakt en ben geregeld mijn eigen grenzen en behoeften voorbij gegaan. Een les die zich geregeld in mijn leven heeft aangediend en een les waar ik in deze maatschappij met heel veel prikkels nog steeds van leer.’

Borstkanker

‘Ik groei door de lessen van het leven aan te gaan. April 2017 had ik al giga veel lessen geleerd en toch… bam, daar kwam de arts met mijn volgende les waardoor ik hardhandig wakker werd geschud. ‘U heeft vermoedelijk kwaadaardige borstkanker, gezien de uitslagen van de Mammografie en Echo. We kunnen het beste nu een Biopt afnemen, zodat we precies weten wat het is. ‘Is er geen andere methode?’ vroeg ik, omdat ik heel bang was voor een biopt. De borstknobbel zat voor m’n gevoel mooi ingekapseld wat ik graag zo wilde laten. Een MRI was voor mij nog een mogelijkheid om erachter te komen hoe actief de kanker was. Dat onderging ik en ook daarbij kreeg ik de uitslag: kwaadaardige borstkanker.’

‘Ga ik volgende week of volgende maand dood?’ ‘Nee, dat niet maar snel handelen is wel ons advies’. Daarmee doelde ze op een operatie, en bestraling. Afhankelijk van wat de uitslag was van wat ze zouden weghalen, plus eventueel Chemo indien nodig. No way! Dat gaan we dus niet doen, zei iedere cel in mijn lichaam. Een enorme, bijna onmetelijke, kracht kwam in mij los op het moment dat ik nee tegen de chirurg zei. Ze schrok een beetje van mijn antwoord. Mijn man begreep mijn reactie gelukkig meteen. Eenmaal in de auto besprak ik met hem wat er door mij heen ging.’

‘Mijn moeder is aan de gevolgen van borstkanker doodgegaan. Ik heb altijd gevoeld dat niet zozeer de borstkanker haar om zeep heeft geholpen, maar alle chemo, operatie, bestralingen en haar onderhuidse gevoelens van verdriet, machteloosheid en pijn. Ik ging het anders doen en ik voelde mij gesteund. Niet alleen door mijn man en kinderen, maar ook door mijn mama op afstand. Ik bewandel mijn pad op mijn manier en dat is een totaal ander pad dan menigeen misschien bewandelt, maar het is nu eenmaal mijn weg, vanuit het hart. En mijn hart weet wat goed is voor mij en wat ik nu nodig heb.’

‘Eigenlijk kun je dit niet maken naar je gezin toe!’

‘Heb ik angsten gevoeld? Jazeker, vooral de angst voor de dood. Ondanks de kracht die ik eerder had gevoeld. Mijn ratio ging zich uiteraard bemoeien met mijn beslissing, mede door reacties van buitenaf. ‘Je gaat toch niet van die ‘Sylvia Millecam- praktijken’ aan?’ ‘Weet je dat nou wel zeker dat je het juiste doet?’ En deze vond ik de ergste: ‘Eigenlijk kun je dit niet maken naar je gezin toe!’ Het viel me soms zo enorm zwaar. Ik liet me bijna verleiden om het pad te bewandelen zoals anderen het wensten, zodat ik hen tevreden kon houden. Op bepaalde momenten had ik echt het gevoel dat ik eerder met andermans angsten te maken had, dan met die van mijzelf. Ik voelde me heel kwetsbaar en heb mijn tranen rijkelijk laten vloeien. Ook boosheid kwam ik tegen in mijzelf. Boos dat mijn lichaam me in de steek had gelaten en ik er niet meer op kon vertrouwen.’

‘Later besefte ik dat mijn lichaam me juist niet in de steek had gelaten en al veel eerder allerlei signalen had gegeven. Maar ik was te druk destijds met twee verhuizingen waar we middenin zaten, de verwerking van het overlijden van mijn vader, ik was inmiddels wees, druk met de kost verdienen en uiteraard wilde ik er zoveel mogelijk voor mijn gezin en dierbaren zijn. En ja ook relatieperikelen waren er op en af. Die flinke borstknobbel in mijn rechterborst gaf haarfijn aan dat er iets goed mis zat in mijn systeem en dat het zeer zeker niet alleen met het heden te maken had.’

Leven met passie

‘Van jongs af aan ben ik altijd al de regisseur van m’n leven geweest. Vol passie en liefde leefde ik mijn leven. De dagen waren te kort, dus ben ik vooral sinds mijn moeders overlijden super veel aangegaan. Heel veel aangepakt en gewoon gedaan, geen confrontatie uit de weg, steeds uit de comfort zone stappen en gewoon doen. Ook al vond ik iets doodeng. Dat heeft me natuurlijk heel veel gebracht, maar ik heb tien jaar lang hard gewerkt en moest ondertussen omgaan met verdriet en pijn. In 2003 was ik zwanger van mijn zoon in mijn tweede huwelijk en mijn moeder overleed in datzelfde jaar, vijf jaar later verloor ik een heel goede vriendin aan longkanker en weer vijf jaar later plotseling mijn vader aan een aneurysma.’

‘Ik moest wakker worden! Mijn hele systeem zei: ‘Nu is het afgelopen, jij gaat bijkomen. Liever zijn voor jezelf en volledig tot rust komen.’ Nou, ik kan je zeggen: wakker was ik zeker. Ik ben me kapot geschrokken. Vragen die ik mijzelf stelde waren: wat wilde mijn lichaam mij vertellen? Had ik roofbouw gepleegd op mijn lichaam in de afgelopen stressvolle periode? Ja natuurlijk, ik was nog niet eens echt bijgekomen van de periode daarvoor. En vooral de laatste paar jaren was ik veel te veel bezig met rationele zaken en nam daardoor te weinig rust. Daardoor was ik destijds te weinig bewust met lichaam en voeding om gegaan. Ook al deed ik geregeld een middagdutje en at ik niet ongezond, toch had ik kennelijk ‘anders’ nodig. Althans, zo vertelde mijn lichaam mij.’

borstkanker Pauline van Aken

Missie

‘De vraag die ik mijzelf ook stelde was: ‘En zat er nog iets in mijn systeem, zoals oude emotionele stress van vroeger of juist van nu? Jazeker, net zoals mijn moeder liep ik ook nog rond met emotionele troep van vroeger. Ik kon daarbij in mijn huidige leven nog meer leren loslaten. Ik was al zo ver, maar kennelijk nog niet ver genoeg, want ik had last van bepaalde emotionele triggers. Vooral door al die rationele onbelangrijke zaken, waar mijn systeem dus gestresst van raakte. Ik had ook sinds m’n veertigste allerlei klachten, zoals: mastopathie, moeheid, droge ogen en een aantal vage pijntjes in mijn lichaam. Dus werk aan de winkel en terug in contact met mijzelf, met mijn hart.’

‘Mezelf resetten, healing teweeg brengen, loskomen van (emotionele) oude stress, de confrontatie aangaan met mijzelf en mijn angsten die er nog zaten leren loslaten. Natuurlijk bleef ik in contact met de reguliere zorg en bleef ik onder controle. Ik deed er alles aan om, hand in hand met zowel de reguliere zorg als met behulp van complementaire zorg, op mijn gekozen pad te blijven en me niet te laten verleiden om het ‘anders’ te doen. Dus dat betekende: blijven geloven en nog meer vertrouwen in mijzelf. Doodeng was het.’

Opschonen van mijn lichaam

‘Ik ging me verdiepen in mijn lymfe- en immuunsysteem, mijn darmen en andere organen die van belang zijn voor het opschonen van mijn lichaam. Allereerst ben ik met aandacht voor voeding gestart. Ik stopte met latte macchiato’s die ik zo lekker vond. Dus helemaal geen koffie met melk meer voor mij en geen alcohol, witte koolhydraten en suiker. Geen gewone- en schimmelkaas meer en geen tot amper vlees. Ik nam wel veel water, kruidenthee, juist veel groene groentes ook in smoothies, vis, noten, zaden, fruit, geitenkaas en yoghurt van de geit. Het afgelopen jaar kwam daar cocos-, amandel-, en havermelk bij, amper eieren meer en alles glutenvrij omdat mijn schildklier en darmen daar beter op reageren. Ook nam en neem ik nog steeds zo natuurlijk mogelijke supplementen. In het begin meer dan nu.’

‘Ik heb een hele goede Acupuncturist leren kennen, waar ik nu nog steeds 1 keer per maand kom, voor de check en ter preventie. Ik stopte met deodorant, wat op een gegeven moment sowieso niet meer nodig was en gebruikte alleen producten voor mijn huid en haar die zo puur mogelijk waren. Dus als ik iets spannends heb, zoals een grote presentatie of lezing, gebruik ik natuurlijke deo waar etherische lavendelolie in zit. Verder ben ik meer gaan wandelen in de natuur, deed en doe het liefst twee keer per week yoga. En ik heb in de afgelopen twee jaar allerlei mooie sessies meegemaakt, waarbij ik in contact kwam met mijn onderbewuste en mijn angsten en andere onderliggende oude emoties heb kunnen loslaten. Zoals meditaties, TB (transformational breathing), Body Talk, EMDR en Systemisch werken met paarden.’

borstkanker Pauline van Aken

Diagnose

‘Na drie maanden ‘het roer om’ voelde ik het verschil. Niet alleen in energie, ook de knobbel was zichtbaar geslonken. Toen durfde ik voor een Biopt te gaan bij een radioloog in het Radboud. Hij is op mijn pad gekomen doordat ik daar meedeed aan een onderzoek met een vrouwvriendelijker apparaat dan de Mammografie. Die Mammo vind ik echt een tosti-apparaat, dat niet voor niets steeds meer onder vuur komt te staan. Daarom laat ik naast het meedoen met dat onderzoek ook mijn borstgezondheid checken door een Thermograaf middels een Echo bij de radioloog en indien nodig een MRI. In het eerste jaar kwam ik drie keer voor een MRI, het tweede jaar twee keer en nu heb ik een jaar lang niet voor controle hoeven langskomen. Ik heb nog steeds contact met mijn radioloog, ook al gaat hij bijna met pensioen. Hij verdient een lintje voor de wijze waarop hij met zijn patiënten omgaat.’

‘Toen kwam de diagnose DCIS, voorstadium borstkanker en de activiteit was iets minder geworden. De radioloog zei dat de schommelende activiteit kon komen doordat ik in de overgang zit. Advies was om de borst er af te halen, met reconstructie, omdat er een streng van knobbels door mijn borst zat.

Wat de uitslag zou zijn geweest wanneer ik meteen de Biopt had gedaan, weet ik niet. Dat is voor mij niet belangrijk meer, want wellicht had ik dan niet gedaan en gedurfd wat ik ben aangegaan. Ook na de Biopt heb ik doorgezet en ben ik de knobbel, die er toen nog in mijn borst zat, als thermometer gaan zien.’

Pad van bewustzijn

‘Steeds beter leerde ik luisteren naar de signalen van mijn hele systeem. Ik leerde inzien wat de invloed is van stress, en dat chronische stress iets is dat in deze maatschappij heel veel voorkomt bij mensen. Dat we een leven kunnen leiden van meer liefde, rust, balans en ruimte voor onszelf, als we maar durven kiezen voor wat echt belangrijk is in het leven.’

‘Ik ben van ‘ziek’ -ook al voelde ik me niet ziek- (met borstkanker/DCIS met 2 jaar later een ontstoken en te snelle schildklier, plus de diagnose Ziekte van Graves) naar gezond, vitaal en in balans gegaan. Mijn borst is dus weer gezond en mijn schildklier in balans. Op eigen kracht zonder medicatie, operatie, bestraling of wat dan ook. Van dagelijkse en (oude) emotionele stress ben ik naar meer bewustzijn, rust, tijd en ruimte voor mezelf en mijn gezin gegaan. Ik heb in de afgelopen jaren nog meer mijn grenzen en behoeften leren bewaken en aangeven.  Ik heb geleerd om los te komen van negatieve energie. Ben minder gaan werken en heb alle verleidingen en het leven in de ratrace nog beter leren weerstaan. Ook plan ik vooral minder op een dag in en ben als het ware langzamer gaan lopen, zoals ik als kind al zo goed kon en vreemd genoeg verleerd was.’

Dankbaar

‘Ik dank mijn systeem met al haar signalen en de wake up call. Deze Life Switch neemt niemand me weer af. Voor altijd blijf ik luisteren naar de signalen van mijn lichaam en zintuiglijke waarnemingen. Ik blijf vertrouwen houden in mijn systeem, in contact met mijn buik en hart! Inmiddels help ik naast mijzelf, ook anderen verder op hun pad. Dat doe ik middels mijn interactieve presentaties en lezingen, en met mijn YouTube kanaal en de site pien.tv.

Klik hier voor meer powerstories.

Heb jij ook een mooie powerstory? Stuur dan een mail met jouw verhaal naar online@wendymultimedia.nl.

Volg voor meer inspirerende verhalen het Instagram account @powerstoriesnl, powered by WENDY.

View this post on Instagram

Hiske verloor onverwachts haar kind na een voldragen zwangerschap: ‘Na een zwangerschap van ruim 40 weken, braken mijn vliezen. Het werd een helse bevalling die uiteindelijk eindigde in een keizersnede. Ik kreeg een ruggenprik en niet veel later werd onze zoon uit mijn buik getild. Het was alleen stil, veel te stil. Eerst dacht ik nog dat het erbij hoorde, maar al snel had ik door dat het niet goed was. Hugo werd 30 minuten lang gereanimeerd, maar het mocht niet baten. Na een half uur vroeg de kinderarts aan ons of ze mochten stoppen met beademen. We gaven toestemming, ook al voelde dat vreselijk. Ik kreeg Hugo daarna in mijn armen, met doeken omwikkeld. Het leek net alsof hij sliep. Het was zo onwerkelijk, de baby die ik negen maanden in mijn buik had gehad, was er ineens niet meer. Ik sta anders in het leven, kan beter relativeren, geniet meer van kleine dingen en maak bewustere keuzes. Hugo’s dood zorgde ervoor dat ik ging nadenken over wat ik echt belangrijk vind. Er vielen veel stukjes op hun plek. Ik begeleid nu moeders die hun baby zijn verloren tijdens de zwangerschap of rondom de bevalling om sterker uit dit verlies te komen en zonder schuldgevoel weer gelukkig te worden. Wat ik andere vrouwen mee zou willen geven is: vergelijk jezelf niet met een ander. Iedere situatie en ieder rouwproces is anders. Geef jezelf de ruimte en tijd om te rouwen. Weet dat er een leven na dit verlies mogelijk is, ook al lijkt het nog zo ver weg. Je kunt niets veranderen aan wat je is overkomen, maar je kunt wel zelf beslissen over hoe je hiermee omgaat. Heb respect voor het rouwproces van de ander. Vraag aan elkaar wat je nodig hebt. Spreek dat ook uit naar de mensen om je heen. Help jezelf door om hulp te vragen. Geloof in je eigen kracht. Geloof in de liefde. Wees dankbaar. Maar rouw. Pas dan komt er ruimte voor het leven daarna.’ #POWERSTORY #verhalendelen #inspireren #liefde

A post shared by POWERSTORIES (@powerstoriesnl) on

 

Categories
Power stories

Voor de allerlaatste keer op reis: de afscheidsreis…

Onze blogger Wendi schrijft prachtige verhalen waarmee zij jou hoopt te inspireren om met jezelf in verbinding te staan en innerlijke rust te ervaren. Daarnaast is Wendi al jarenlang ‘deeltijd’ werkzaam als cabinepersoneel bij een luchtvaartmaatschappij en daar maakt zij ook bijzondere dingen mee. Dit keer vertelt ze over een passagier, een passagier wie letterlijk haar laatste vlucht vloog. Ze gaat voor de allerlaatste keer op reis, een afscheidsreis.

Aan boord nestelde zich een koppel neer in mijn werkgebied. Op het moment dat ik me met hen verbond, voelde ik dat achter dit koppel een groot verhaal schuilging. Haar man was zeer zorgzaam naar haar toe: hij hielp haar in haar stoel en veegde het zweet van haar gezicht af. Ik bood ze iets te drinken aan nadat ze zich geïnstalleerd hadden. Dit werd beloond met een grote, stralende glimlach van de vrouw, ondanks dat ik zag dat ze het moeilijk had.

Tijdens de vlucht raakte ik met dit koppel in gesprek. De vrouw, een 40-er, vond het heel fijn om haar verhaal te delen en was heel open. Ze vertelde me dat dit hun laatste vlucht was. Toen ik doorvroeg vertelde ze me dat ze terminaal was; ze had kanker in haar hele lichaam. De reden dat ze zoveel moest zweten was het resultaat van chemokuren en een vervroegde overgang. Samen met haar man had ze besloten om nog 1 x op reis te gaan… Een afscheidsreis.

De stralende lach

Ik was zo geraakt door haar verhaal dat ik besloot er alles aan te doen om het een onvergetelijke reis te maken voor haar en haar man. Als een tijgerin hield ik haar in de gaten. Als ik zag dat ze weer een opvlieger kreeg, stond ik al bij haar stoel om haar ijskoude handdoekjes aan te reiken. Elke keer keken we elkaar diep in de ogen aan: we spraken met elkaar zonder woorden. Ik voelde bewondering voor deze vrouw zoals ze daar zat. Zo kwetsbaar, maar zo krachtig. En dan die stralende lach. Elke keer weer.

Ze had ook nog eens een goed gevoel voor humor: samen hebben we heel wat afgelachen. Toen ik aan haar man vroeg of hij iets wilde drinken, dacht ze dat ik het tegen haar had en bestelde ze een glas water, nog vóór ik mijn zin afgemaakt had. Ik zei: ‘Nou zeg, je vertoont nu echt diva gedrag hoor, wat vraag jij veel aandacht zeg!’ Normaliter denk je er tien keer over na of je zoiets kunt zeggen. In dit geval was er geen ruimte voor denken, slechts het volgen van je gevoel. Schaterlachend zat ze in haar stoel. Tijdens de bijna 9 uur durende vlucht, voelde ze zich behandeld als een ‘normaal’ mens en niet als een terminale patiënt: daar genoot ze zichtbaar van.

De bestemming

Na de landing stond ik ze op te wachten bij mijn deur. Ik realiseerde me dat ik deze vrouw nooit meer zou zien; het was letterlijk en figuurlijk haar laatste reis. Ze liep recht op me af en pakte me vast. We hebben samen, zonder te praten, minutenlang zo gestaan. Ze keek me nog een keer diep in mijn ogen aan en ik las dankbaarheid en liefde.

Ik bleef haar aankijken en zei: ‘Lieve schat, ik weet gewoon niet wat ik je zeggen moet. Ik wil je bedanken dat ik jou ontmoet heb. Je bent een prachtvrouw. Ik hoop dat je geniet van jullie samenzijn. Ik weet zeker, echt 100% zeker, dat je op je allerlaatste reis naar “jouw bestemming”, ook weer businessclass zult vliegen. Jij bent een blijft een echte diva natuurlijk!’

Ze liet me weer die stralende glimlach van oor tot oor zien en pakte me weer stevig vast.  Ik was er stil van en het emotioneerde me. Onderweg naar het hotel, hield het me bezig op een positieve manier. Deze ervaring ga ik nooit vergeten. Nu ik het uitschrijf, drie jaar na dato, krijg ik weer kippenvel!

Contact

Wat zij mij spiegelde is dat de essentie van het leven bestaat uit het écht contact maken met elkaar. Het maakt niet uit wie je voor je hebt, in welke omstandigheid of hoedanigheid dan ook. Durf te kijken naar de ander, durf contact te maken. Durf jezelf te zijn en te handelen vanuit je intuïtie. Je kunt niet anders dan de puurheid van de ander te beantwoorden met de puurheid in jezelf. Is dit niet waar het in essentie om gaat? Is dat niet wat overblijft, als alles wegvalt?

Ik hoop dat het je goed gaat waar je nu ook bent! Dank je wel voor onze ontmoeting. Wishing you a pleasant flight!

Wendi

Over Wendi

Wendi is werkzaam als transformatie coach/therapeut en energiewerker. Ze begeleidt mensen bij veranderingsprocessen op diverse levensgebieden en gebruikt naast haar kennis & kunde haar heldervoelendheid om tot de kern te komen. Wil jij meer rust en helderheid ervaren in jezelf? Wil jij jouw energie in balans brengen om je vanuit daar te verbinden met jouw innerlijke kracht! Of wil je meer duidelijkheid over innerlijke processen? Meer informatie vind je op de website van Wendi.

 

 

 

 

 

 

Ook interessant: